Ik ben humanist

“Ik ben niet voor vrouwen. En ik ben ook niet tegen hen. Ik ben ook niet voor of tegen mannen. Ik ben voor beide. Ik ben ook voor hermafrodiet. Ik ben voor mensen, onafhankelijk van het geslacht. Ik ben geen feminist, ik ben humanist.” Schrijft Anna Craemer (contextuele Coach aan de contextuele Coachingacademie) in haar Artikel “Ik ben geen feminist – pleidooi voor meer vrouwelijke macht.” Ik was door het hele artikel en vooral door deze alinea zeer geïnspireerd, omdat de strijd tussen de geslachten ondertussen overhand aan het nemen is. Woorden zoals “ik hou van jou” zijn niet meer dan loze uitdrukkingen die uit gewoonte worden gebruikt.

De meeste weten zelfs niet meer waarom ze nog van hun partner houden. De erkenning en de waardering voor wat de andere de hele de dag presteert of voor je doet ontbreekt grotendeels. Veel meer wordt gezegd “zij mag eens wat minder zagen” of “hij zou wel meer thuis mogen zijn en mij helpen met huishouden en familie”etc. Dit resulteert meestal in het uit elkaar groeien van de koppels. Sommigen maken dan een eind aan de relatie, velen blijven samen, met deze afstand tussen hen, tot aan hun levenseinde. Dat kan je natuurlijk doen.
En je vindt waarschijnlijk ook vele en goeie redenen. Maar, wat geven we hiermee aan de volgende generatie, aan onze kinderen, mee? Willen we hen echt leren, dat mannen klootzakken of watjes zijn en vrouwen tangen of zagen (of ander gereedschap)?
Ik ben er niet verbaasd over dat er meer en meer singles zijn, die geen relatie meer willen aangaan. In zo’n gevecht heeft toch niemand zin. Dan is het toch niet meer dan normaal dat mensen zich niet vastleggen in een relatie, single blijven of een lat-relatie hebben.

Lang heb ik zelf ook deze weg bewandeld. De ruzies die ik met mijn partners maakte waren machtsstrijden. Bij het uit elkaar gaan was voor mij dan bewezen dat mannen het toch niet kunnen. En dit bewijs (niet-bewust) te willen voeren zorgde er steeds voor dat mijn relaties lastig en vermoeiend waren of dat ze stuk gingen en ik liefdesverdriet had.
Op een duur had ik er echt genoeg van en besloot ik dan dat ik dat niet meer wilde. En plops… stuurde het universum mij mijn droomman, Johan. Hij nam mij mee naar de Contextuele CoachingAcademie in Duitsland.

Het was natuurlijk niet bij het leren kennen van Johan plops… allemaal anders. Integendeel. Maar wij hadden en hebben beiden een commitment om met elkaar uit te vinden hoe een vervulde relatie gaat.

Door de contextuele filosofie meer en meer in mijn leven te integreren had ik zelf weer het stuur van mijn leven en van mijn denken in handen.
Het is me daardoor gelukt te zien hoe fantastisch mannen zijn. Ik leerde van mannen te houden, juist omdat ze anders zijn. Mijn man en ik zijn nu als één. We bereiken sneller onze doelen omdat we het anders zijn van de ander gebruiken als meerwaarde i.p.v. als hindernis. En als er één koppel verschillen had, dan waren wij dat wel. Hierdoor hebben wij veel meer qualitytime tijd samen.

Zo is ons leven veel gemakkelijker en ontspannen geworden. Afgezien daarvan ervaar ik me opnieuw echt als vrouw, door mijn man te geven wat hij wilt, dus door mij voor 100% over te geven aan mijn man. Doch de meeste mensen willen zich niet voor 100% geven omdat ze dan denken dat ze misbruikt worden of zich opofferen. Maar zou het niet pas echt verspilling zijn moesten we ons niet volledig geven?
Tegelijk geven we onze kinderen mee dat het andere geslacht echt fantastisch is, waarmee het voor kinderen veel gemakkelijker zal zijn een vervulde relatie te hebben. En dat is toch dat wat we willen voor onze kinderen. We willen dat ze gelukkig zijn, een gelukkig relatie hebben en familie op bouwen. En daarvoor leggen wij als ouders de basis. Want daarnaar oriënteren ze zich.

En ja, we maken ook ruzie, soms zelfs heel heftig. De kwantiteit is al heel wat verminderd, de conflicten lossen we veel rapper op en elke conflict verhoogt de kwaliteit in ons relatie. Elk conflict zorgt voor meer verbinding, vermindert de afstand tussen ons. Relatie is een Never-ending ontwikkelingsstory, waarover ik echt blij ben. Stel je voor hoe saai het anders wel zou zijn.

Ik heb de strijd met het andere geslacht opgegeven voor vrede tussen de geslachten. Daarvoor, dat ik een verschil voor ons kinderen en ook ons toekomst maak; voor een succesvol en vervuld leven.
Dus volg ik Anna en zeg “Ik ben niet voor vrouwen. En ik ben er ook niet tegen. Ik ben ook niet voor of tegen mannen. Ik ben voor beide. Ik ben ook voor hermafrodiet. Ik ben voor mensen, onafhankelijk van het geslacht. Ik ben geen feminist, ik ben humanist.”

Het volledige artikel van Anna Craemer kan je hier vinden:
- in het Nederlands (door ons vertaald)
- in het Duits (oorspronkelijke artikel)

Wil je ook als koppel versmelten en jullie superpower voor mekaar gebruiken?
Of wil je als single weer begeesterd zijn over het andere geslacht en daarmee een basis leggen voor een vervulde relatie?
Zorg dan dat je erbij bent op Het Vervulde RelatieWeekend in Brugge op 22-23 september of in Antwerpen op 4-5 mei 2019. Schrijf je hier in:
Het Vervulde RelatieWeekend


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *